Pełne ciepła ale i skrzące humorem wspomnienie znakomitej poetki

Biorąc do ręki tę książkę (a właściwie do uszu), obawiałem się, czy portret słynnej poetki spisany przez równie słynną siostrę, nie będzie rodzajem laurki złożonym ku jej czci. Na szczęście nic takiego się nie stało. Historia życia autorki Pocałunków pulsuje bogactwem nastrojów; posiada oczywiście liczne akcenty liryczne, do fabuły wpleciono korespondencję i wiersze poetki, ale nad całością dzieła dominuje wyraźnie dowcip i temperament Magdaleny Samozwaniec, niewątpliwie odziedziczone po ojcu - Wojciechu Kossaku. Zresztą opisy licznych znamienitych postaci, które przewijają się przez książkę, przypominają sposób malowania słynnego ojca; są zwięzłe, krótkie, zamaszyste, ale soczyste i celne psychologicznie. Dla mnie absolutnym majstersztykiem i esencją jej stylu jest opis Willi pod Jedlami na Kozińcu w Zakopanem oraz zbiorowy portret rodziny Pawlikowskich, która ten dom zamieszkiwała. Reasumując: bystrość obserwacji autorki, liczne obyczajowe realia epoki, galeria najróżniejszych postaci, niekiedy uszczypliwa ironia wobec trzech mężów Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, pikanteria niektórych szczegółów powodują, że całość pulsuje humorem i wdziękiem, a narysowany portret bohaterki daleki jest od obrazu lukrowanej bombonierki. Gorąco polecam!