Z czym kojarzy się Państwu dom dziecka? Czy rzeczywiście dom dziecka to trauma na całe życie? A może dom dziecka to najlepsza szkoła życia już od samego początku? Mossakowski w opowiadaniu DZIEŃ DZIECKA NIE DLA DZIECKA przedstawia nam obraz domu dziecka zupełnie inny niż ten, który funkcjonuje w powszechnym rozumieniu.

Pokazuje, że dorastanie wśród rówieśników mających podobne wątpliwości w kwestiach życiowych buduje relacje silniejsze niż te, z którymi mamy do czynienia wśród dzisiejszej młodzieży – wychowywanej w konsumpcyjnym trybie życia od wczesnych lat. Jeszcze wyraźniej widzimy jak ważny jest autorytet w dorastaniu młodzieży, których nie zawsze musi brakować w placówkach wychowawczych.

Siła opowiadania tkwi w jego formie i dowcipie. Płynnie i bez zbędnego patosu poznajemy bohatera od momentu opuszczenia domu, aż do czasu, kiedy staje się nastolatkiem i, można powiedzieć, wkracza w poważne życie: kończy szkołę podstawową. Po drodze nie brakuje mu przygód, pierwszych przyjaźni pierwszych miłostek, pierwszych prób biznesowych… słowem, wszystkiego, czego doświadczamy w młodości „po raz pierwszy”. Wszystko przedstawione ze zdrowym dystansem i swadą rodem z powieści Charles'a Bukowskiego.

Dzisiaj opowiadanie jest o tyle ważne, że - oprócz naprawdę świetnej zabawy podczas słuchania – zabiera głos w ważnej dyskusji na temat dzisiejszych domów dziecia – a konkretniej potrzebie ich istnienia. Okazuje się bowiem, że naturalnych sierot nie ma już tyle co na przykład po II Wojnie Światowej. Ich liczba dziś jest na tyle mała, że należy przemyśleć sprawę rodzinnych domów dziecka i być może tam skierować wszystkie siły pomocy społecznej. Czy naprawdę istnieje potrzeba wielkich molochów wychowawczych?